مطالعات فضای مجازی و رسانه‌های اجتماعی

چکیده چکیده
هدف این پژوهش، ترسیم تصویری منسجم از الگوهای مفهومی، روش‌شناختی و تجربیِ ادبیات «شبکه‌های اجتماعی مجازی و نشاط» در ایران و شناسایی روندها و خلأهای پژوهشی این حوزه است. این پژوهش با رویکرد مرور نظام‌مند و فراتحلیل محتوایی انجام شد. جامعه آماری شامل مقالات علمی-پژوهشی فارسی‌زبان معتبر داخلی بود که رابطه شبکه‌های اجتماعی مجازی و سازه‌های مرتبط با نشاط را بررسی کرده بودند. پس از جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های معتبر و اعمال معیارهای ورود و خروج، طی فرآیند غربالگری سلسله‌مراتبی، ۱۴ مقاله نهایی وارد مطالعه شدند. واحد تحلیل «مقاله» است و داده‌ها با کدگذاری ساختاریافته و روش مقایسه درون‌موردی و بین‌موردی تحلیل گردیدند. جهت اطمینان‌پذیری و تأییدپذیری، از اصول چهارگانه گوبا و لینکلن بهره گرفته شد. یافته‌ها نشان داد بیشتر مطالعات، پیمایشیِ مقطعی با رویکرد کمّی و مبتنی بر پرسشنامه‌های استاندارد یا محقق‌ساخته‌اند و «شبکه‌های اجتماعی مجازی» عمدتاً با شاخص‌هایی چون میزان و نوع استفاده و سطح درگیری سنجیده شده است؛ در حالی‌که سازه نشاط در قالب خوشه‌ای از مفاهیم چندبعدی تعریف شده است. در سطح تجربی، سه الگوی تقویت‌کننده، تضعیف‌کننده و مشروط در نسبت شبکه‌های اجتماعی مجازی و نشاط شناسایی شد. همچنین، غلبه طرح‌های مقطعی، نمونه‌های عمدتاً شهری، اتکای فراگیر بر ابزارهای مبتنی بر خوداظهاری و کم‌توجهی به محتوای پلتفرم‌ها، گروه‌های خاص و سازوکارهای طولی، به‌عنوان مهم‌ترین شکاف‌های دانشی این حوزه آشکار شد؛ امری که ضرورت مطالعات طولی، کیفی و آمیخته و نیز مفهوم‌پردازی دقیق‌تر را برجسته می‌کند.

چکیده چکیده:
امروزه با توسعه فناوری و نیازمندی های مهارتی، نیاز به توسعه انواع سواد از طریق رسانه های ملی و متعاقب آن انتشار این محتوی در شبکه های مجازی برای مخاطبین ، همواره مطرح بوده است. این در حالیست که رسانه ملی به عنوان یک مرجع اطلاع و آگاهی رسانی نتوانسته است به خوبی در زمینه ارتقای سواد عمومی به خصوص در میان انبوه محتوای تولیدی در شبکه های مجازی در عمل اقدام نماید. هدف از تحقیق حاضراراِیه مدل ساختاری تحقق دانشگاه عمومی برای رسانه ملی با رویکرد سواد افزایی مخاطب در بسترانتشار فضار مجازی بوده است، پژوهش حاضر یک پژوهش کاربردی واز نظر روش انجام یک پژوهش کمی است. به منظور سنجش برازش مدل مورد بررسی از روش مدلیابی ساختاری در قالب نرم افزار smart pls استفاده گردید. در این بخش با مطالعه ادبیات تحقیق و مولفه های مبتنی بر مدل استراوس و کوربین از پرسشنامه محقق ساخته جهت سنجش مولفه های مدل ساختاری استفاده شده است. روایی این پرسشنامه از طریق روایی محتوایی و پایایی با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ در سطح 0.84 محاسبه شده است. جامعه هدف این بخش مدیران گروه ها ی تولیدی ،تهیه کنندگان و کارشناسان ستادی صدا و سیما بوده اند. روش نمونه گیری تصادفی و حجم نمونه در این بخش با جدول مورگان 195 نفر تعیین گردید. نتایج این بخش نشان داد که روایی همگرا و پایایی ترکیبی پرسشنامه محقق ساخته دارای اعتبار و روایی مناسب می باشند. هم چنین در بررسی برازش نهایی در مدل استخراجی بر اساس شاخص های SRMR و Chi-Square در سطح مطلوبی ارزیابی گردید. مدل ساختاری دارای مولفه های عوامل علی زمینه ای و مداخله گر موثر، راهبردها، نتایج مورد انتظار بوده است. در همین راستا پیشنهادات کاربردی به منظور ارتقای سوادافزایی مخاطبان ارائه شده است.

چکیده با گسترش فناوری‌های هوش مصنوعی در نظام‌های حقوقی معاصر، زمینه‌های جدیدی برای نوآوری در فرآیندهای قضایی فراهم شده است. در نظام کیفری ایران، اگرچه استفاده از ابزارهای هوشمند می‌تواند با تسریع فرایند رسیدگی، کاهش خطاهای انسانی و سامان‌دهی بهتر اطلاعات، به افزایش دقت تصمیم‌گیری‌های قضایی و کشف جرایم کمک کند، اما ادغام بدون ضابطه آن در دادرسی کیفری، مخاطراتی همچون تبعیض الگوریتمی، فقدان شفافیت در مدل‌های تصمیم‌یار، تهدید حریم خصوصی شهروندان و احتمال تضعیف استقلال قاضی را به همراه دارد که اصول بنیادین دادرسی عادلانه از جمله اصل برائت، حق دفاع مؤثر و برابری طرفین را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این پژوهش با هدف واکاوی امکان‌سنجی بهره‌گیری از هوش مصنوعی در نظام عدالت کیفری ایران و تبیین الزامات حقوقی و چارچوب‌های نظارتی لازم برای صیانت از حقوق بنیادین شهروندان و کرامت انسانی تدوین شده است. در این پژوهش با اتخاذ رویکرد توصیفی-تحلیلی و مطالعه اسناد حقوقی، اقتضائات فناوری هوش مصنوعی در مواجهه با اصول دادرسی کیفری مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفته است. یافته‌ها حاکی از آن است که هوش مصنوعی در کشف رفتارهای مجرمانه و تحلیل داده‌های گسترده نقشی مؤثری دارد، اما استفاده از آن در غیاب چارچوب‌های تنظیمی، منجر به چالش‌های جدی در اعتبار ادله و صلاحیت قضایی می‌شود. بررسی‌ها نشان می‌دهد که برای بهره‌مندی از کارآمدی فناوری، ضروری است سیستم‌های هوشمند به گونه‌ای طراحی شوند که قاضی همچنان به عنوان مرجع نهایی تصمیم‌گیری، کنترل کامل بر فرایند داشته باشد. نتیجه این تحقیق بر ضرورت ایجاد تعادل میان کارآمدی فناوری و تضمین حقوق شهروندان تأکید دارد. نظام عدالت کیفری باید ضمن رعایت اصول بنیادین دادرسی منصفانه، سازوکاری فراهم آورد که امکان نقد و بررسی نتایج الگوریتمی برای طرفین دعوا میسر باشد. در نهایت، صیانت از داده‌های شخصی و حفظ مسئولیت کیفری قاضی در برابر تصمیمات هوشمند، برای مشروعیت‌بخشی به این فناوری در دادرسی‌های قضایی الزامی است.

چکیده گسترش هوش مصنوعی در اتاق‌های خبر، فراتر از یک تحول فنی، به بازآرایی فرایندهای تولید، توزیع و مدیریت خبر و نیز بازتعریف مسئولیت‌های حرفه‌ای و اخلاقی روزنامه‌نگاری انجامیده است. پژوهش حاضر با هدف شناسایی، طبقه‌بندی و تبیین چالش‌های اخلاقی هوش مصنوعی در مدیریت تحریریه خبر، از رویکرد کیفی فراترکیب بهره گرفته است. بدین منظور، با اتکا به الگوی هفت‌مرحله‌ای سندلوسکی و باروسو، مطالعات منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۶ در پایگاه‌های معتبر علمی به‌صورت نظام‌مند جست‌وجو، غربال و ارزیابی شدند. پس از اعمال معیارهای ورود و خروج و ارزیابی کیفی با ابزار CASP، ۵۳ مقاله علمی داوری‌شده به‌عنوان پیکره نهایی انتخاب و بررسی شد. یافته‌ها نشان داد چالش‌های اخلاقی هوش مصنوعی در مدیریت تحریریه خبر در چهار مضمون اصلی قابل طبقه‌بندی‌اند: ۱) چالش‌های اخلاقی و هنجاری شامل سوگیری الگوریتمی، عدم شفافیت، خلأ پاسخگویی و تهدید حریم خصوصی؛ ۲) تحول در مدیریت و فرایندهای خبری شامل اتوماسیون، بازتعریف نقش‌های حرفه‌ای، دروازه‌بانی الگوریتمی و وابستگی زیرساختی به پلتفرم‌ها؛ ۳) تعامل انسان و ماشین و راستی‌آزمایی شامل ضرورت «انسان در چرخه»، مقابله با اخبار جعلی و حفظ کیفیت و اصالت محتوا؛ و ۴) حکمرانی، هنجارگذاری و اعتماد شامل چارچوب‌های اخلاقی، سواد الگوریتمی و سیاست‌گذاری رسانه‌ای. در میان زیرمضامین استخراج‌شده، «حکمرانی و چارچوب‌های اخلاقی» و «بازتعریف نقش‌ها و هویت حرفه‌ای» هر یک با ۱۶ تکرار، و سپس «سوگیری الگوریتمی و عدالت» و «اخبار جعلی و راستی‌آزمایی» هر یک با ۱۵ تکرار، بالاترین بسامد را در مطالعات بررسی‌شده داشتند؛ درحالی‌که «کیفیت و اصالت محتوا» با ۶ و «جو رسانه‌ای/هیاهوی تبلیغاتی» با ۳ تکرار، کمتر مورد توجه بوده‌اند. در مجموع، نتایج نشان می‌دهد مدیریت اخلاقی هوش مصنوعی در خبر نیازمند رویکردی چندسطحی، انسان‌محور و مبتنی بر شفافیت، مسئولیت‌پذیری و حکمرانی پیش‌دستانه است.

چکیده گسترش فناوری اینترنت اشیاء و شکل‌گیری زیست‌بوم داده‌محور در فضای مجازی، چالش‌های نوینی را در حوزه تنظیم‌گری، امنیت و حمایت از حقوق کاربران ایجاد کرده است. در این میان، مصوبه الزامات حاکم بر اینترنت اشیاء در شبکه ملی اطلاعات مصوب ۱۳۹۷ شورای عالی فضای مجازی از نخستین اسناد سیاستی در حقوق ایران است تلاشی برای سامان‌دهی این فناوری نوظهور و مدیریت مخاطرات آن به شمار می‌رود، اما از منظر سیاست جنایی کمتر مورد تحلیل مستقل قرار گرفته است. مسئله اصلی این پژوهش آن است که این مصوبه از منظر سیاست جنایی چه جهت‌گیری‌هایی دارد و تا چه اندازه می‌تواند به اقتضائات حقوقی و کیفری زیست‌بوم پیچیده اینترنت اشیاء پاسخ دهد. بر این اساس، هدف مقاله حاضر، تبیین مؤلفه‌های سیاست جنایی منعکس در مصوبه و شناسایی رویکردهای پیشگیرانه و تنظیمی آن در مواجهه با مخاطرات اینترنت اشیاء و همچنین تبیین خلأها و ابهامات موجود در مصوبه می‌باشد. نوع تحقیق در پژوهش حاضر نظری و روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و داده‌ها از طریق مطالعه کتابخانه‌ای و تحلیل محتوای متن مصوبه و منابع مرتبط گردآوری شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که مصوبه مورد بحث، واجد رویکردی پیشگیرانه، تنظیم‌گرانه و حاکمیت‌محور در سیاست جنایی است که بر کنترل پیشینی مخاطرات، شناسنامه‌دار بودن عناصر زیست‌بوم، احراز هویت، تأمین امنیت و امکان اعمال حاکمیت در فضای اینترنت اشیاء تأکید دارد. با این حال، مصوبه در سطح اجرایی و پاسخ‌دهی حقوقی با خلأهایی اساسی روبه‌رو است و از حیث سیاست جنایی، هنوز به سطح یک چارچوب جامع، شفاف و کارآمد نرسیده است. کارآمدسازی این مصوبه مستلزم تکمیل تقنینی و اجرایی آن از طریق طراحی سازوکارهای عملیاتی برای گزارش‌دهی حوادث، حفظ و نگهداری ادله دیجیتال، تعیین سازوکارهای مشخص برای همکاری‌های قضایی یا اجرایی بین‌المللی در مواجهه با جرایم مرتبط با اینترنت اشیاء می‌باشد.

چکیده گسترش استفاده از ربات‌های هوشمند خانگی و افزایش تعامل آن‌ها با انسان، چالش‌های مهمی را درباره انتساب مسئولیت کیفری ناشی از رفتارهای زیان‌بار سامانه‌های هوشمند خودمختار و کفایت قواعد سنتی حقوق کیفری در مواجهه با این فناوری‌ها ایجاد کرده است. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا ربات‌های هوشمند خانگی می‌توانند به‌عنوان مرتکبان مستقل جرم شناخته شوند یا اینکه مسئولیت کیفری ناشی از عملکرد آن‌ها باید بر پایه قواعد سببیت، مسئولیت مبتنی بر تقصیر و نقض الزامات قانونی ایمنی به طراحان، تولیدکنندگان، مالکان یا بهره‌برداران منتسب شود.

پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی و رویکرد دکترینی ـ تطبیقی، مبانی مسئولیت کیفری در قانون مجازات اسلامی ایران، به‌ویژه مواد ۲، ۱۲۶، ۱۲۷ و ۱۴۰، همراه با قواعد سببیت، تقصیر، تخلف از مقررات ایمنی، رویه قضایی و مطالعات تطبیقی را بررسی می‌کند. دامنه مطالعه چهار حوزه اصلی کاربرد ربات‌های هوشمند خانگی، شامل مراقبت از کودکان، مراقبت از سالمندان، آموزش و تعاملات خانگی، و مدیریت داده‌های شخصی و حریم خصوصی را دربر می‌گیرد.

یافته‌ها نشان می‌دهد که رفتارهای زیان‌بار این ربات‌ها، از جمله صدمات بدنی ناشی از خطاهای الگوریتمی، نقض حریم خصوصی و جمع‌آوری یا افشای غیرمجاز داده‌های شخصی، می‌تواند با جرایم موجود انطباق یابد. با این حال، این سامانه‌ها به دلیل فقدان شخصیت حقوقی، اراده آگاهانه، سوءنیت کیفری (mens rea) و اهلیت کیفری، مرتکب مستقل جرم محسوب نمی‌شوند. در نتیجه، مسئولیت کیفری متوجه طراحان، تولیدکنندگان، مالکان یا بهره‌بردارانی است که از طریق نقص طراحی، عیب تولید، قصور در نظارت، استفاده نامتعارف یا نقض الزامات قانونی ایمنی، در وقوع نتیجه مجرمانه نقش داشته‌اند. با افزایش خودمختاری هوش مصنوعی، قواعد سنتی مسئولیت کیفری پاسخگوی مخاطرات نوظهور نیست و تدوین قانونی جامع برای فناوری‌های خودمختار ضروری به نظر می‌رسد.

چکیده پدیده «وکیل‌بلاگری» در فضای مجازی، به‌عنوان یکی از جلوه‌های نوین عرصه حقوق، همزمان هم فرصت‌ها و هم تهدیدهای قابل توجهی را برای نهاد قضاوت و حرفه وکالت به همراه آورده است. این نوشتار با نگاهی عمیق‌تر، کوشیده است تا با تکیه بر چارچوب نظری کنش ارتباطی، پیامدهای حضور فعال وکلاء در بستر دیجیتال را واکاوی کند. اگرچه این حضور می‌تواند موجب ارتقای دانش حقوقی شهروندان و افزایش شفافیت در فرآیندهای قضایی شود، اما فقدان ضوابط نظارتی و اخلاقی روشن، آن را به عاملی برای خدشه‌دار کردن اعتماد عمومی و کاهش اعتبار نمادین این نهاد تبدیل کرده است. مسائل اصلی این پدیده در سه سطح ساختاری، کارکردی و هنجاری قابل بررسی است. در بعد ساختاری، اصل استقلال و محرمانگی تحت تأثیر قرار می‌گیرد؛ در بعد کارکردی، عامه‌پسندسازی محتوای حقوقی و تعارض منافع، جایگاه تخصصی وکالت را تضعیف می‌کند؛ و در سطح هنجاری، سرمایه اجتماعی این حرفه در پی انتظارات غیرواقعی و تصویرسازی‌های نادرست آسیب می‌بیند. این مسئله برای وکلای زن که پیش‌تر نیز با موانع جنسیتی و ساختاری روبرو بوده‌اند، می‌تواند به بازتولید کلیشه‌ها و تقویت «خودنمایی» به‌جای «حرفه‌ای‌گرایی» بینجامد. افزون بر این، اقدامات غیرحرفه‌ای برخی از وکیل‌بلاگرها از جمله ارائه مشاوره‌های غیرتخصصی، تبلیغات گمراه‌کننده و نقض حریم خصوصی موکلان نه‌تنها بی‌اعتمادی به نهاد وکالت را تشدید می‌کند، بلکه مشروعیت نظام قضایی را نیز زیر سؤال می‌برد. در پاسخ به این چالش‌ها، تدوین «آیین‌نامه اخلاق حرفه‌ای برای فعالیت در فضای مجازی»، استقرار سازوکارهای نظارتی کارآمد و ارتقای سواد رسانه‌ای وکلا پیشنهاد شده است. دستیابی به تعادل میان بهره‌گیری از فرصت‌های آموزشی فضای مجازی و پیشگیری از آسیب‌های آن، تنها از طریق همکاری نهادهای ناظر، جامعه وکالت و شهروندان ممکن خواهد بود.

چکیده پژوهش حاضر با هدف تحلیل مضمون تطبیقی مداحی‌های سه دوره‌ی جنگ تحمیلی ۸ ساله (۱۳۵۹-۱۳۶۷)، جنگ ۱۲ روزه (۱۴۰۴) و جنگ رمضان (۱۴۰۴-۱۴۰۵) و تبیین جامعه‌شناختی تحول این مضامین انجام شده است. روش پژوهش، تحلیل مضمون شش‌مرحله‌ای براون و کلارک و چارچوب نظری، جامعه‌شناسی شناخت کارل مانهایم است. داده‌ها شامل ۲۴ مداحی از سه دوره‌ی مذکور (جنگ تحمیلی ۸ ساله ۷ مداحی، جنگ ۱۲ روزه ۷ مداحی و جنگ رمضان ۱۰ مداحی) است. یافته‌ها نشان می‌دهد مضامین محوری مداحی‌های جنگ تحمیلی ۸ ساله عبارت‌اند از تشبیه جنگ به کربلا، تقدیس شهادت و ایران اسلامی؛ مضامین محوری جنگ ۱۲ روزه تشبیه جنگ به خیبر، انتقام و نابودی اسرائیل؛ و مضامین محوری جنگ رمضان هویت ملی - مذهبی، مقاومت و تسلیم‌ناپذیری و نابودی فوری دشمن. نتیجه اینکه مداحی‌ها بازتابی آینه‌وار از رویدادها نیستند، بلکه صورت‌بندی‌هایی ایدئولوژیک و موقعیت‌مند از واقعیت هستند که در پیوندی ناگسستنی با وضعیت وجودی بخشی از جامعه‌ی ایرانی در هر دوره تولید و بازتولید شده‌اند. تحول از شهادت به انتقام، از کربلا به خیبر، از امام حسین (ع) به حیدر (ع) و از دشمن مرزی به دشمنان متکثر، تغییر در آگاهی جمعی و موقعیتی ایران معاصر را نشان می‌دهد.

چکیده در عصر حاضر، هوش مصنوعی به سرعت در حال دگرگون کردن حوزه‌های مختلف، از جمله آموزش است. توسعه حرفه‌ای معلمان، به عنوان ستون فقرات نظام آموزشی، از این تحول مستثنی نیست. مطالعه حاضر به بررسی مطالعات مرتبط با نقش هوش مصنوعی در توسعه حرفه‌ای معلمان پرداخته است. هدف اصلی پژوهش، تبیین ظرفیت‌ها و چالش‌های به‌کارگیری هوش مصنوعی در ارتقای کیفیت آموزشی و توسعه حرفه‌ای معلمان و نیز ارائه راهکارهایی برای استفاده مؤثر از آن بوده است. روش پژوهش، مرور سیستماتیک داده ها است. با استفاده از نمونه گیری هدفمند، تعداد 20 پژوهش‌ منتشرشده در بازه زمانی ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴ برای مقالات داخلی و 2021 تا 2025 برای مقالات خارجی از طریق جست‌وجو در پایگاه‌های علمی معتبر گردآوری شده و پس از اعمال معیارهای ورود و خروج، مطالعات واجد شرایط، تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که هوش مصنوعی ظرفیت‌هایی همچون «بهبود کیفیت تدریس، شخصی‌سازی یادگیری، تولید و تحلیل داده‌های آموزشی و توانمندسازی حرفه‌ای معلمان» را فراهم می‌سازد. با این حال، بهره‌گیری مؤثر از آن مستلزم «فراهم‌بودن زیرساخت‌های فنی، آموزش تخصصی، سواد اطلاعاتی و توجه به امنیت داده‌ها و ملاحظات اخلاقی» است. همچنین چالش‌هایی نظیر «وابستگی فناورانه، محدودیت زیرساخت‌ها و خطر سطحی‌شدن یادگیری» می‌تواند اثربخشی کاربردهای هوش مصنوعی را محدود سازد. یافته های پژوهش تأکید می‌کند که ادغام هوش مصنوعی در توسعه حرفه‌ای معلمان باید مبتنی بر رویکردی انسان‌محور، اخلاق‌مدار و همراه با توانمندسازی مستمر باشد.

چکیده هدف از پژوهش پیش‌رو، تحلیل اثربخشی تبلیغات برندهای پوشاک ورزشی در اینستاگرام بر اساس مدل AIDA بود. روش پژوهش از منظر هدف، کاربردی و از منظر ماهیت و روش، توصیفی - تحلیلی بود که به‌صورت میدانی انجام شد. نمونۀ آماری شامل 384 نفر از کاربران شبکۀ اجتماعی اینستاگرام برندهای پوشاک ورزشی ایرانی بود. ابزار تحقیق پرسشنامه کردلو (1389) بود و جهت تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از آزمون تی‌تک نمونه‌ای و باینومیال در نرم‌افزار SPSS27 استفاده شد. نتایج آزمون تی‌تک نمونه‌ای نشان داد که بین میانگین مؤلفه‌های تحقیق با نمره ملاک چهار اختلاف معناداری وجود دارد و میانگین‌های به‌دست‌آمده از نمره ملاک بزرگ‌تر هستند، بدین معنا که تبلیغات رسانه اجتماعی اینستاگرام اثربخش بوده‌اند. همچنین درمجموع متغیر تحقیق نیز اختلاف معناداری با نمره ملاک در سطح مثبت دارد. بدین معنی که تبلیغات اینستاگرام اثربخشی مثبت معناداری بر مشتریان برندهای پوشاک ورزشی دارد. تبلیغات از طریق رسانه اجتماعی اینستاگرام در مؤلفه‌های جلب‌توجه، ایجاد آگاهی و علاقه، ایجاد تمایل و انگیزه، اقدام به خرید دارای اثربخشی بیش از 50 درصد در سطح معناداری 05/0 بوده است و بیشترین اثربخشی متعلق به مؤلفه اقدام به خرید با 76 درصد اثربخشی بوده است. رسانۀ اجتماعی اینستاگرام به‌عنوان یک ابزار جدید و پرطرفدار در عصر ارتباطات و یک کانال جدید و محبوب برای انتقال پیام‌های تبلیغاتی، موردتوجه بسیاری قرار گرفته‌اند. برندهای پوشاک ورزشی بایستی در این حوزه تمرکز بیشتری داشته باشند و با استفاده از بیگ دیتاها اثربخشی تبلیغات را در رسانه‌های اجتماعی با حفظ حریم خصوصی افراد و در ابعاد مختلف بررسی و تحلیل شود.

چکیده هدف اصلی این پژوهش بررسی نقش شبکه‌های اجتماعی مجازی در مدیریت بدن بانوان با تأکید بر تلگرام و اینستاگرام است. این پژوهش با استفاده از روش پیمایش و تکینکِ جمع‌آوری پرسشنامه محقق‌ساخته انجام شده است. جامعۀ آماری این پژوهش، بانوان بین 15 تا 45 ساله شهر کرج است که تعداد آن‌ها براساس آخرین سرشماری 297347 نفر برآورد شده است. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران 384 نفر برآورد شد که ما برای معرف کردن نمونه آن را به 400 نفر افزایش داده‌ایم. روش نمونه‌گیری احتمالی از نوع خوشه‌ای چندمرحله‌ای است. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد بین متغیر شبکه‌های اجتماعی مجازی و ابعاد سه‌گانه مدیریت بدن (کنترل وزن، جراحی زیبایی، پوشش ظاهری)، با سطح اطمینان 99 درصد، رابطۀ معناداری وجود دارد. شدت رابطۀ نقش شبکه‌های اجتماعی مجازی با بُعد کنترل وزن از همه بیشتر و با بُعد پوشش ظاهری از همه کمتر است. شدت رابطه میزان استفاده از شبکه‌های اجتماعی با بُعد جراحی زیبایی از همه بیشتر و با بُعد پوشش ظاهری از همه کمتر است. همچنین شدت رابطۀ مدت زمان عضویت در شبکه‌های اجتماعی با بُعد کنترل وزن از همه بیشتر و با بُعد جراحی زیبایی از همه کمتر است. از دیگر یافته‌های تحقیق می‌توان گفت بین متغیرهای میزان استفاده از شبکه‌های اجتماعی، زمان عضویت در شبکه‌های اجتماعی، سن، قومیت، وضعیت تأهل، تحصیلات و مدیریت بدن، با سطح اطمینان 99 درصد رابطه معناداری وجود دارد، جهت رابطه مثبت و شدت رابطه نیز متوسط است. یافته­های دیگر تحقیق نشان می‌دهد بین پایگاه اجتماعی­ اقتصادی و مدیریت بدن بانوان با سطح اطمینان 95 درصد رابطه معناداری وجود ندارد.

چکیده رسانه‌ها به عنوان رکن اصلی جوامع مدرن، نقش محوری در شکل‌دهی افکار عمومی، نظارت بر عملکرد دولت‌ها و گسترش اطلاعات ایفا می‌کنند. با پیشرفت فنّاوری و ظهور رسانه‌های جدید در عصر دیجیتال، اهمیت و تأثیرگذاری رسانه‌ها بر ابعاد مختلف زندگی فردی و اجتماعی بیش‌ازپیش آشکار شده است. در این راستا، مطالعه و تحلیل نظام حقوقی حاکم بر رسانه‌ها در کشورهای مختلف، به عنوان ابزاری قدرتمند برای درک بهتر نقش و جایگاه رسانه‌ها در جوامع گوناگون، شناخته می‌شود. در این پژوهش با استفاده از روش تحلیلی- تطبیقی، با بهره‌گیری از منابع حقوقی، تحقیقات پیشین و تحلیل قوانین و رویه‌های قضایی، شباهت‌ها و تفاوت‌های موجود در نظام حقوقی رسانه‌ای ایران و آمریکا بررسی شده است. تمرکز اصلی بر مفاهیمی مانند آزادی بیان، حق دسترسی به اطلاعات، مسئولیت مطبوعات، جرائم مطبوعاتی و نظارت بر رسانه‌ها است. نتایج نشان می‌دهد هر دو کشور به آزادی بیان به‌عنوان ارزشی اساسی باور دارند، اما در اجرا، محدودیت‌ها و تفسیرهای متفاوتی را شاهد هستیم. همچنین، ساختار مالکیت رسانه‌ها در این دو کشور تفاوت‌های چشمگیری دارد: در آمریکا، مالکیت عمدتاً خصوصی و متنوع است، درحالی‌که در ایران، بخش قابل‌توجهی از رسانه‌ها تحت مالکیت یا نظارت دولت و نهادهای دولتی قرار دارند. پژوهش نتیجه می‌گیرد که درک این تفاوت‌ها و شباهت‌ها برای بهبود قوانین رسانه‌ای در هر دو کشور ضروری است.
 

چکیده با گسترش شبکه‌های اجتماعی، اینفلوئنسرها به کنشگرانی کلیدی در عرصه عمومی ایران تبدیل شده‌اند. این پژوهش به تحلیل جامعه‌شناختی اقتصاد شهرت می‌پردازد؛ پدیده‌ای که در آن دیده‌شدن در فضای دیجیتال به سرمایه‌ای نمادین و فرهنگی بدل شده و زمینه تبدیل آن به سرمایه‌های اقتصادی و اجتماعی را فراهم می‌سازد. هدف تحقیق بررسی چگونگی به‌کارگیری استراتژیک این سرمایه‌ها از سوی اینفلوئنسرها و نقش کنش‌هایی چون مسئولیت اجتماعی و فعالیت‌های خیریه در مشروعیت‌بخشی به کنش دیجیتال آن‌هاست. مطالعه حاضر با استفاده از روش کیفی و تحلیل گفتمان انتقادی (CDA)، فعالیت‌های ۱۲ اینفلوئنسر مطرح ایرانی در بازه زمانی ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۲ را تحلیل می‌کند. چارچوب نظری این تحقیق بر مبنای نظریه سرمایه‌های بوردیو، مدل نمایشی گافمن، و مفهوم «اقتصاد توجه» فرانک شکل گرفته است. نتایج نشان می‌دهد کنش‌های خیریه اینفلوئنسرها ماهیتی پیچیده و دوگانه دارند. برخی واقعاً تعهد اجتماعی دارند، اما اکثریت از استراتژی‌های نمایشی برای ساخت برند شخصی و بازاریابی فضیلت بهره می‌گیرند؛ به‌طوری‌که مرز میان کنش اخلاقی و خودنمایی محو می‌شود. در نهایت، پژوهش نتیجه می‌گیرد که اقتصاد شهرت در ایران به اکوسیستمی بدل شده است که در آن کنش اجتماعی در هم‌تنیدگی با منافع شخصی و اقتصادی عمل می‌کند. بهره‌برداری از مسئولیت اجتماعی اغلب نه از سر تعهد اخلاقی، بلکه به‌مثابه ابزاری برای انباشت توجه و تبدیل آن به منافع ملموس به کار گرفته می‌شود. این وضعیت، لزوم شکل‌گیری نهادهایی برای تدوین و اجرای چارچوب‌های اخلاقی و شفافیت را برجسته می‌سازد. ارتقای سواد رسانه‌ای و تدوین دستورالعمل‌های روشن اخلاقی، گام‌هایی ضروری برای هدایت این پدیده به سمت تحولی واقعی در عرصه اجتماعی است.

چکیده این مطالعه پدیده سوءاستفاده رسانه‌ای از افراد آسیب‌پذیر مانند ساده‌لوحان یا مجانین را برای ایجاد محتوای طنز غیرفاخر در پلتفرم‌هایی مانند اینستاگرام بررسی می‌کند. همچنین پیامدهای آن از منظر جرم‌شناسی انتقادی و حقوق کیفری و نیاز به سیاست‌گذاری فرهنگی و تولید محتوای اخلاق‌محور را تحلیل می‌نماید. در این پژوهش از روش توصیفی-تحلیلی استفاده شده است که بر ترکیبی از مطالعات اسنادی و کتابخانه‌ای تکیه دارد. مقالات علمی، متون حقوقی و گزارش‌های رسانه‌ای به صورت سیستماتیک مرور شده‌اند تا اثرات کمبود تولید طنز فرهنگی در رسانه‌های رسمی و مهاجرت کاربران به شبکه‌های اجتماعی بررسی گردد. تحلیل‌ها نشان دادند که کمبود تولید طنز فاخر در رسانه‌های سنتی با افزایش رفتارهای سوءاستفاده‌آمیز در فضای دیجیتال مرتبط است. این خلأ نه‌تنها باعث گسترش تولید محتوای غیراخلاقی شده، بلکه به قربانی شدن افرادی که در این محتوا استفاده می‌شوند، دامن زده است. تأثیرات سیاست‌های رسانه‌ای تحت نفوذ دیدگاه‌های سیاسی و بی‌توجهی به خواسته‌های جامعه این مسئله را تشدید کرده است. این مطالعه بر اهمیت مقابله با این چالش‌ها از طریق دو رویکرد تأکید می‌کند: حمایت قانونی از قربانیان سوءاستفاده رسانه‌ای و احیای رسانه‌های رسمی برای تولید طنزهای فرهنگی ارزشمند. تقویت سیاست‌ها می‌تواند به کاهش سوءاستفاده از افراد آسیب‌پذیر و ایجاد توازن سالم‌تر بین رسانه‌های سنتی و دیجیتال کمک کند.

چکیده زمینه و هدف: پیدایش چهره‌های فعال در عرصة رسانه های جدید و شبکه های اجتماعی  برای کسب شهرت و جذب هوادار با بهره‌گیری از انواع فعالیت‌های متمایز و خاص فراگیر شده است، با گونه شناسی پیام های سلبریتی ها می شود این ظرفیت را در جهتی هدفمند و مثبت هدایت کرد. از این رو پژوهش حاضر, با هدف گونه شناسی محتوای پیام سلبریتی های ایرانی به شناخت گونه های آن ها در پیام های حواشی اخبار ترند شده فضای مجازی (مورد مطالعه اینستاگرام)» دست یافت. پرسش اصلی پژوهش, این است که گونه های سلبریتی در پیام هایشان درشایعه وحواشی اخبار ترند شده فضای مجازی، کدامند؟از روش تحقیق تحلیل محتوای کیفی, برای ارائة نتایج و طبقه بندی داده ها استفاده شد.؛ جامعه مورد مطالعه یا واحد تحلیل تحقیق، شامل  مطالب صفحات پر بازدید 20نفر از افراد مشهور و اینفلوئنسرهای ایرانی در اینستاگرام است که به صورت هدفمند انتخاب شدند. یافته ها نشان می دهد که با توجه به محتوای مطالب سلبریتی های ایرانی می توان آن ها را درشش گونه دسته بندی کرد: 1-طنز اجتماعی و هجو2-ابراز آثار خود3-ابراز اصلی بدن, پوشش, غذا و لوازم منزل,سبک زندگی مصرفی4-ابراز آثار خود و رویدادهای هنری5-ابراز آثار خود(چهره و بدن)6-ابراز خود در قالب اصلی بدن, پوشش, غذا و لوازم منزل,سبک زندگی،مقولة آگاهی بخشی به دنبال کنندگان در افراد مشهور ضعیف و در شش بُعد فاقدبعد تحلیلی حوادث است . بنابراین با توجه به محتوای پیام های سلبریتی ها مشاهده می شودپیام های این افراد، هدفمند و آگاهی بخش برای دنبال کنندگانشان نیست.

چکیده رسانه ابزار انتقال پیام جمعی است و این رسانایی، رکن رکین جامعه مردم‌سالار است. در چنین جامعه‌ای مردم از طریق رسانه از حقوق و تکالیف خود مطلع می‌شوند و به ایفای نقش‌های کلیدی در تصمیم‌سازی، مشارکت در حکمرانی و سایر فعالیت های اجتماعی وفق اصل سوم ‌قانون اساسی می‌پردازند. رسانه ها امروزه بسیار فراگیر و متنوع شده و تاثیر بسیار زیادی در اجتماعی شدن افراد و شکل گیری و جهت دهی به رفتار و نظام رسانه ای جامعه ایفا می کنند. مشارکت‌ها و بهره‌مندی‌های مردم ازابزارهای رسانه ای از سویی، کنشگری رسانه‌ها و کارگزاران آنها، از سوی دیگر تابع الزاماتی قانونی است که باید مطابق ماهیت صریح و شفاف قانون، از هرگونه پرده‌پوشی مصون و به نحوی کامل در اختیار مردم باشد؛ بنابراین، تدوین و تنقیح قوانین رسانه‌ای مشتمل بر گردآوری، طبقه‌بندی و تمییز قوانین مجری و معتبر از غیر، امری ضروری است. مساله گسترش رسانه ها در بستر مجزی و جایگاه رادیو و تلویزیون در این گستره، وضعف های ناظر بر حقوق برنامه سازان و مخاطبان ما را برآن داشت تا به بررسی  مقررات حاکم بر حقوق حاکم بر رسانه ‌ها و رادیو وتلویزیون در نیای رسانه ای امروز و فعالان آن در کشورهای اسکاندویناوی که امروزه به عنوان مللی مترقی در بحث آزادی رسانه ها شناخته می شوند و مقایسه آن با نظام رسلنه ای ایران بپردازیم. از مهم‌ترین یافته‌های این پژوهش ارائه اصول مطلوب در محدودیت آزادی رسانه‌ها است، که بر اساس همین اصول به نتیجه‌گیری و ارزیابی پرداخته شده است. نتایج این پژوهش حکایت از آن دارد که مقررات نوردیک پذیرفته شده در کشورهای اسکاندیناوی، درک صحیحی از مقوله آزادی رسانه‌ها دارد؛ اسناد داخلی نیز با وجود درک صحیح لزوم محدودیت‌های ضروری در بسیاری از نقاط پا را فراتر از حد گذاشته است و از سوی دیگر نظام واحدی بر رسانه‌های کشور حاکم نیست. از همین رو پیشنهاد این پژوهش تدوین قانونی عام برای تمام رسانه و رفع نقایص موجود است.