مخاطبان ارتباطات سلامت: از فضای حقیقی تا فضای مجازی
صفحه 9-38
https://doi.org/10.22083/cssms.2025.490215.1023
فرزانه کوهی، سیدرضا نقیب السادات
چکیده مخاطبشناسی از ارکان اصلی برنامههای ارتباطات سلامت است. عدم توجه به مخاطبشناسی، اثربخشی برنامههای سلامت را کاهش میدهد و میتواند تهدیدات جدی برای سلامت عمومی به همراه داشته باشد؛ لذا هدف از مقاله حاضر شناسایی مؤلفههای مؤثر بر رفتار مخاطبان در برنامههای ارتباطات سلامت نظام سلامت کشور است. در این پژوهش از روش سوات یا نخبگی برای تدوین راهبردهای بهینه براساس نقاط قوت، ضعف، فرصتها و تهدیدها با تکنیک فاصله جهت ارزیابی شکاف بین وضعیت موجود با وضعیت مطلوب پرداخته شده است نمونهگیری به روش نااحتمالی هدفمند از میان نخبگان حوزه سلامت و علوم ارتباطات صورت گرفته است. یافتههای میانگینهای حاصل از محیط عوامل داخلی و خارجی نشان میدهد؛ وجود شبکه سلامت در فضای مجازی برای آگاهی بخشی به مردم، تولید محتواهای آموزشی برای عموم مردم با رویکرد پیشگیری و خودمراقبتی در فضای مجازی توسط وزارت بهداشت، بیشترین امتیاز قوتهای نظام سلامت در ارتباط با مخاطبان خود است. با این وجود، توجه ناکافی به تفاوتهای فرهنگی مخاطبان در تدوین دستورالعملهای بهداشتی، کمتوانی رقابت پیامرسانهای داخلی با پیامرسانهای خارجی در جذب مخاطب ازجمله نقاط ضعفی است که میتواند نظام سلامت را برای انجام موفق برنامه بهداشتی با ناکامی مواجه سازد درنتیجه میتوان گفت: کمتوجهی به موضوع مخاطب شناسی در برنامههای بهداشتی موجب عدم تنوع در انتخاب روشهای ارتباطی بهصورت سنتی و مجازی، عدم ارزیابی اثربخشی برنامههای بهداشتی و عدم مشارکت مخاطبان در برنامههای بهداشتی میشود. ایجاد ارتباطات سلامت تعاملی بین مسئولان و مخاطبان موجب اثربخشی بهتر پیامهای سلامت در راستای ارتقای سلامت جامعه میشود.

